Mój ojciec ma cukrzycę

Patrzyłam, jak mój ojciec walczy z rakiem, a potem zmaga się z cukrzycą typu 1 i wcieliłam się w rolę, której nigdy się nie spodziewałam. Dzwonię do niego każdego dnia, czasem nawet kilkanaście razy, starając się utrzymać go w spokoju podczas nauki u jego boku. W niektóre noce on się łamie i ja też czuję, że się łamię. Nie do końca rozumiem jego ból, ale trzymam się małych zwycięstw i przypominam mu, że nie jest sam. Wypowiedzenie tego na głos pomaga mi znowu oddychać.

Hej tam! Mam także cukrzycę typu 1 wywołaną immunoterapią. Mam nadzieję, że blisko współpracuje z nim endokrynolog. Miałem jedną osobę, z którą kontaktowałem się co dwa tygodnie, a także edukatora diabetologicznego i pielęgniarkę prawie codziennie. Opanowanie tego zajęło mi około 5 miesięcy. Nie używam omnipoda, bo stosowałem mnóstwo insuliny, więc nie mogę powiedzieć, że wiem, jak one działają. Ale jestem na t slim i, że tak powiem, poważnie poprawiło to jakość mojego życia. Mam ustawione programy na dni chorobowe i tym podobne, ale normalny program trzyma mnie w zasięgu. Nie muszę o niczym myśleć, po prostu wiem, ile węglowodanów zjem i dodaję to. Jest też kilka aplikacji, które pomagają w liczeniu węglowodanów.

Jestem cukrzykiem typu 1. Znam kogoś, kto zachorował na cukrzycę w wyniku sterydów, które brał, gdy miał raka. Jest to niefortunna korekta życiowa, ale konieczna. Cukrzyca jest poważnym obciążeniem dla organizmu i nie da się jej osłodzić, to żadna gra słów. To powiedziawszy, jeśli się tym zajmie, i mam na myśli, naprawdę się tym zajmie, wszystko będzie w porządku. Musi naprawdę popracować, aby uzyskać i utrzymać wartość HbA1C poniżej 7, a najlepiej poniżej 6,5, jeśli to możliwe. Prawdopodobieństwo powikłań poniżej 7. roku życia jest znacznie zmniejszone. Omnipod to świetny system i można go bardzo łatwo osiągnąć, ponieważ mam na nim przyjaciół, którzy mają HbA1C w zakresie od 5,6 do 7. Dieta, umiarkowane ćwiczenia i ogólna opieka mają ogromne znaczenie. Jeśli brakuje mu jednej nerki, ważne jest również zdrowie jego serca, dlatego kładę nacisk na ćwiczenia.

Ogólnie rzecz biorąc, wygląda na to, że trochę popada w spiralę. To nie jest s

Po raz pierwszy poczułem się zagubiony, jak mu pomóc, nie jestem chory, więc nie mogę powiedzieć, że utożsamiam się z jego zmaganiami, ale staram się jak mogę, aby pokazać mu, jak dobrze sobie radzi i jak udało mu się utrzymać TIR na poziomie ponad 84%.

Twoja odpowiedź leży tutaj: potrzebuje rówieśników, z którymi może się nawiązać. Musi widzieć ludzi, którzy radzą sobie z cukrzycą. Musi zobaczyć, jaką siłę może mieć w obliczu gównianej choroby, o którą nigdy nie prosił. Istnieją społeczności w Internecie i w prawdziwym życiu, w których diabetycy spotykają się i łączą, aby porozmawiać o swoich doświadczeniach, a może wspólnie wykonują jakieś zajęcia, dzięki którym mogą na chwilę zapomnieć o cukrzycy. Jego zespół opiekuńczy prawdopodobnie będzie miał informacje na temat rzeczywistych grup i zajęć, a może uda ci się z nim coś wymyślić w tej sprawie?

Nieważne, jak bardzo jesteś z tym związany

Miałem podobną sytuację w sezonie 2020/2021, z tą różnicą, że miałem raka nerki w stadium 4, który rozprzestrzenił się na płuca. Immunoterapia spowodowała u mnie cukrzycę typu 1. To był z pewnością okres wzlotów i upadków, ale z biegiem czasu było znacznie lepiej i dowiedziałem się więcej o mojej sytuacji.

Sprawdź, czy w pobliżu nie ma grup wsparcia, do których może uczęszczać. Jedną z największych pomocy była dla mnie rozmowa z innymi diabetykami, z którymi pracuję. Nawet diabetyk typu 2 dużo wie o tym, przez co przechodzi. Bardzo mi pomogła rozmowa z innymi ludźmi, którzy mogą odnieść się do mojej sytuacji.

W zależności od tego, gdzie mieszkasz, są doradcy specjalizujący się w cukrzycy i pracy z osobami chorymi na cukrzycę. Nie ma nikogo w pobliżu, inaczej umówiłbym się na spotkanie tak szybko, jak to możliwe.

Cukrzyca może